Piet van den Oudenalder

Pieter Johannes van den Oudenalder
(Utrecht, 4 april 1904 - Rotterdam 28 juni 1976), was reclameschilder, decorontwerper, en cartoonist die op zijn derde jaar met zijn ouders van Utrecht naar Rotterdam verhuisde. Hij volgde de opleiding decoratieve nijverheid aan de Willem de Kooning Academie en woonde tijdens zijn studie samen met de kunstschilder Willem de Kooning. Hij werkte samen met de kunstschilder Henk de Vos . Hij werkte net als De Kooning als etaleur en letterschilder bij warenhuis Kohn Dony. Later werkte hij als etaleur bij modehuis Gerzon waar hij het tot chef-decorateur bracht. Hij publiceerde vervolgens dagelijks een cartoon op de voorpagina van het Rotterdams Nieuwsblad. In 1968 nam hij met 800 tekenaars uit 60 landen deel aan een expositie van cartoons in het Canadese Montreal. Van den Oudenalder is tweemaal getrouwd geweest. Toen ik hem begin jaren 70 voor het eerst ontmoette in Café Timmer zei hij: "Jongen, het lijkt of God's adem over je gezicht is gegaan."

Roget's Thesaurus

In 1976 leerde ik op het Rotterdamse Noordereiland de Slavist, letterkundige en taalwetenschapper Aimé van Santen (1917-1988) kennen. Hij was ervan overtuigd dat er ooit een systematisch woordenboek zou komen waarin de woorden hiërarchisch zouden worden gerangschikt zoals Dmitri Mendelejev (1834-1907) scheikundige elementen schikte in zijn periodiek systeem. Ik heb Aimé er nooit over gehoord, maar onlangs ontdekte ik dat Peter Mark Roget (1779-1869), die vanaf zijn prille jeugd geobsedeerd was van lijstjes woorden en hun onderlinge samenhang, in 1805 zijn systematisch woordenboek liet verschijnen. Dat zou de geschiedenis ingaan als Roget's Thesaurus. Ik maakte er een uittreksel van dat op mijn website www.ballportal.nl kan worden gedownload. Het woordenboek zelf is in een goedkope uitgave verschenen bij Penguin. Hieronder een portret van Peter Mark Roget. Met dank aan Wikipedia Commons.

Hans Starkenbrug

Toen ik nog bij Stadsarchief Rotterdam werkte, belde hij regelmatig op met vragen over het voorgeslacht van wijlen zijn vrouw Magda van Wiechen. Hij woonde in een seniorenflat aan de Sint Helenabaai in Capelle aan den IJssel waar ik hem een keer opzocht. Hij was gepensioneerd beroepsofficier. Bij gevechten op 10 mei 1940 trof een granaatscherf hem in het onderlijf waardoor hij kinderloos zou blijven.. Na enkele jaren invaliditeitspensioen werd hij als reserveluitenant ingedeeld bij de kantinedienst. Van april 1946 tot maart 1947 diende hij bij de Kwartiermeester Generaal der Koninklijke Landmacht in Engeland. Uiteindelijk schopte hij het tot reserve-kapitein voor speciale diensten bij het Regiment Intendancetroepen. Hij was drager van het Oorlogsherinneringskruis met de gesp en van het onderscheidingsteken langdurige Nederlandse dienst als officier. Op 10 juni 1981ging hij met pensioen. Hans Starkenbrug was een opgewekte, humorvolle vent die zijn relaas regelmatig doorspekte met 

GOEDZO !

Johannes Bernard Maria Starkenbrug werd op 10 juni 1916 geboren te Utrecht. Hij overleed op 23 oktober 2008 aan een longcomplicatie en ligt begraven aan de Oosterbegraafplaats te Voorburg. Hans Starkenbrug was Rooms Katholiek. Zijn genealogische onderzoekingen zijn ondergebracht bij het Centraal Bureau voor Genealogie in ’s-Gravenhage.

Shakespeare

Hoewel het nog niet in me opkomt om het bijltje erbij neer te gooien hier toch een quote van William Shakespeare die ik op gezette tijden tegen het lijf loop (vanochtend dankzij Gerrit Komrij bij zijn bespreking van het gedicht Air van de Nederlandse dichter Jan Luiken (1649-1712) in het voortreffelijke Komrij's Canon).

Prospero:
Our revels now are ended. These our actors,
As I foretold you, were all spirits, and
Are melted into air, into thin air:
And like the baseless fabric of this vision,
The cloud-capp'd tow'rs, the gorgeous palaces,
The solemn temples, the great globe itself,
Yea, all which it inherit, shall dissolve,
And, like this insubstantial pageant faded,
Leave not a rack behind. We are such stuff
As dreams are made on; and our little life
Is rounded with a sleep.

The Tempest Act 4, scene 1, 148–158

Library Thing

Pier van der Kruk

Ergens halverwege de zeventiger jaren ontmoette ik bij mijn vriend Aimé van Santen te Rotterdam diens vriend Pier van der Kruk. Tussen de twee ontspon zich een vriendschappelijk letterkundig steekspel met historische pointes. Het was een waar genoegen. Met veel moeite heb ik ten behoeve van Wikipedia de gegevens van Pier boven water gekregen. Wikipedia bij monde van  moderator Kattenkruid  vindt Pier niet interessant. Daarom hier Piers levensbericht:

Pieter (alias Pier) van der Kruk, geboren Loosduinen, 5 december 1907, overleden Utrecht, 18 april 1990, zoon van Cornelis van der Kruk (kleermaker, *'s-Gravenzande 22-10-1869) en Adriana Maria Kuijlenburg (*Schoonhoven, 03-05-1868). Hij behaalde het diploma MO-Engels aan de Haagse School voor Taal- en Letterkunde, gaf conversatielessen Engels aan de vrouw van Willem Drees en aan de moeder van Willem Brakman en werkte als vertaler aan de Universiteit van Utrecht. Hij bewonderde  Menno ter Braak en schreef hem een brief (01-06-1939)(collectie Letterkundig Museum) en volgens Brakman zou Ter Braak hem ook hebben teruggeschreven, maar heeft Van der Kruk die brief verscheurd. (Zie ook: Sterven als een Polemist - Menno ter Braak 1930-1940 ( Hoofdstuk 25: http://tinyurl.com/2crlc29 Een journalist zonder krant  door Léon Hanssen (blz 514-516). Hij schreef met de Engelse schrijver/schilder Wyndham Lewis die hem twee brieven terugstuurde (Zie: ''The Letters of Wyndham Lewis''. Van der Kruk wordt daarin abusievelijk Van der Kruik genoemd. Hij heeft Lewis ook bezocht. Pier van der Kruk was bevriend met de Rotterdamse Slavist en Kafka-kenner dr. Aimé van Santen (''Asmodai in Praag''), die hem polste als docent voor zijn Noodfaculteit. Zijn vriendschap met de Haagse schrijver Willem Brakman bezorgde hem vermeldingen in twee van zijn romans: ''De Afwijzing'' (2004) en ''De Koning is Dood'' (1999) in het laatste werk geeft hij Van der Kruk zelfs een hoofdrol, al wordt er aan diens biografische werkelijkheid hier en daar een forse draai gegeven. (Met dank aan Gerrit Jan Kleinrensink)

Henry James' enthousiasm about certain linguistic properties

= Strether was to remember afterwards further that this had had for him the effect of forming Chad's almost sole intervention; and indeed he was to remember further still, in sebsequent meditation, many things that, as it were, fitted together. Another of them was for instance that the wonderful woman's overflow of surprise and amusement was wholly into French, which she struck him as speaking with an unprecedented command of idiomatic turns, but in which she got, as he might have said, somewhat away from him, taking all at once little brilliant jumps that he could but lamely match. The question of his own French had never come up for them; it was the one thing she wouldn't have permitted - it belonged, for a person who had been through much, to mere boredom; but the present result was odd, fairly veiling her identity, shifting her back into a mere voluble class or race to the intense audibility of which he was by this time inured. When she spoke the charming slightly strange English he best knew her by he seemed to feel her as a creature, among all the millions, with a language quite to herself, the real monopoly of a special shade of speech, beautifully easy for her, yet of a colour and a cadence that were both inimitable and matters of accident=

Henry James - The Ambassadors - First published 1903 - Published in Penguin Classics 2008 - page 421